PROFIEL VAN STICHTING UIT EIGEN BEWEGING

Mijn foto
Wij zetten ons in voor de psychosociale weerbaarheid van kinderen. Kinderen én ouders helpen wij op weg om evenwicht en veerkracht te versterken. We richten ons niet op het probleem, maar op de totale ontwikkeling van het kind, met oog voor de basisbehoeften. In dialoog met kind en ouders alle mogelijkheden benutten – zoeken naar en doen wat werkt! We maken gebruik van het bewegen, het krachtigste middel om jezelf en anderen te leren kennen. We werken praktisch en resultaatgericht: zo, dat iemand ‘uit eigen beweging’ verder kan. Als stichting verzorgen wij de 1-jarige opleiding tot trainer Psychosociale Weerbaarheid en bieden wij workshops, in-service training en opleiding.

vrijdag 24 juni 2016

KINDEREN HELPEN MET ANGST EN STRESS

Angstige ervaringen horen bij het leven. We kunnen kinderen helpen om veerkracht en weerbaarheid te ontwikkelen: het vermogen om met angst, stress en hulpeloosheid om te gaan. 

Gezonde, weerbare kinderen zijn nieuwsgierige kinderen: het leven ervaren zij als een avontuur en moedig onderzoeken zij alles wat op hun pad komt. Onvermijdelijk brengt dat verlies, botsingen, schokken, conflicten met zich mee. Hulpeloze kinderen zijn niet bestand tegen deze verwondingen of 'aanvallen'. Het leidt er toe dat zij hun zelfvertrouwen verliezen, zich terugtrekken en angsten ontwikkelen. Of juist tonen zij agressief gedrag, hyperactiviteit en lopen kans op het ontwikkelen van verslavingen als zij ouder worden.
Hen kan een levenslange lijdensweg bespaard blijven als invoelende ouders, begeleiders, leerkrachten oog hebben voor hun diepe nood en met zorg voor de basisbehoeften hen noodzakelijke vaardigheden helpen ontwikkelen.


Aanhoudende angst en stress zijn intense ervaringen die er voor zorgen dat een kind de verbinding met zichzelf en zijn lichaam kwijtraakt. het kind voelt zich buitengewoon kwetsbaar en hulpeloos; het heeft als het ware geen been meer om op te staan!

Met woorden kunnen kinderen vaak geen uitdrukking geven aan hoe ze zich voelen. Maar emoties zijn op de eerste plaats voelbaar in het lichaam, en kinderen spreken die taal van 'gewaarworden' uitstekend! Dat geldt voor ons volwassenen ook, al is bij velen van ons als taal (helaas) op de achtergrond geraakt. Het lichaam drukt uit wat wij voelen en slaat emoties en spanningen (stress) op als deze niet geuit wordt. "Mijn adem stokt in mijn keel" - "Ik ben sprakeloos" - "Ik heb geen been om op te staan..."

Om kinderen te helpen, moet je eerst zelf (weer) je eigen innerlijke belevingswereld kennen en deze taal goed leren spreken. Oefenen in gewaarworden, wat ervaar je in jouw lichaam, wat voel je, waar voel je het? Wat gebeurt er als je aandacht geeft aan dat gevoel?

Ook dagelijkse situaties kunnen schokkend zijn!
Veel dagelijkse situaties kunnen de oorzaak zijn van angst en stress. Daarbij is het ene kind gevoeliger voor overweldigende ervaringen dan anderen. Afhankelijk van leeftijd, erfelijke aanleg, de binding /hechting met de ouders en andere stressvolle ervaringen in zijn leven.

Als ouder of opvoeder wil je niets liever dan kinderen beschermen tegen trauma's, tegelijkertijd wil je ook dat ze voor zichzelf leren zorgen en kunnen omgaan met stressvolle situaties. Een hele klus! Wetend dat stress en trauma's een verwoestende werking op zowel de fysieke, emotionele, mentale én cognitieve ontwikkeling hebben.

Om kinderen 'het beste' te geven, is het belangrijk om oog te hebben voor de echte oorzaak van het probleem(gedrag). Het is belangrijk om te begrijpen waarom een kind angstig blijft of andere angsten ontwikkeld; boos is 'om niets' en zich agressief gedraagt, ook als het feitelijke gevaar al lang is verdwenen. En ook als het kind niets laat merken, draagt het mogelijk een onverwerkte ervaring met zich mee, die op enig moment de ontwikkeling van het kind in een bepaald gebied zal blokkeren.

Ons lichaam reageert als eerste op onveilige situaties, gealarmeerd en aangestuurd door ons reptielenbrein; de hersenstam en limbische systeem. Dit deel van onze hersenen waakt over onze veiligheid en doet alles om ons te laten overleven. Wàt we ook doen, in onveilige situaties reageert het lichaam onmiddellijk, het zorgt er voor dat we vluchten of vechten, en wanneer dat niet mogelijk is, bevriezen we. In schokkende ervaringen kan het zijn dat een kind 'bevriest', waardoor het lichaam in de alarmstand blijft staan. Dat kan het geval zijn, óók als het zich niets meer herinnert: het spel, het gedrag en lichamelijke klachten laten zien dat er iets heel erg mis is. Ook voor de volwassene. Gewone', 'alledaagse' gebeurtenissen, kunnen voor het kind op grond van zijn beleving, leiden tot een traumatische ervaring.

Spanning, angst, verdriet, boosheid......dat voel je in je lijf! Luister naar je lijf!
Kinderen hebben misschien geen woorden voor wat ze voelen, maar ze weten precies hoe een schokkende ervaring voelt! “Er knijpt iets mijn keel dicht!” , “het drukt heel erg hier! (op de borst)”, “Er zitten klauwen in mijn buik.....!”, “Mijn hart is van steen.....”. “Het draait in mijn hoofd....!”.

Als volwassene ben je vaak weinig gericht op je lichamelijke gewaarwordingen, sommigen van ons negeren deze en drukken ze weg. De EERSTE STAP om kinderen te kunnen HELPEN is je zelf (weer) bewust te worden van deze lichaamstaal.
Hoe weet je of iets prettig is of niet?
Op welke manier reageert je ademhaling op spanning en ontspanning? Wat verandert er dan?
Hoe spreekt je lichaam tot jou? 

Gun jezelf aandacht en tijd om naar je lichaamsgewaarwordingen te luisteren. 

Bij een intense of schokkende ervaring: Wat voel je veranderen?
Hoe neem je dat waar en wáár in je lijf?
Merk eens op hoe je lichaam NU aanvoelt. 

Het lichaam reageert direct op angst en stress. Met liefdevolle aandacht geef je deze gevoelens de ruimte en komt er ontspanning. Langer durende stress maakt ziek. Ruim 80% van de ziektes waar wij aan lijden, zijn stressgerelateerd! 

Wat een CADEAU voor jezelf en je kinderen als jij leert luisteren en gehoor geeft aan jezelf!
En zo leer jij je kind zichzelf ook beter begrijpen. Zo neemt stress af en de band tussen jullie wordt sterker!

dinsdag 4 februari 2014

Allemaal recht op een eigen plek! Jouw gedrag maakt alle verschil


Bouwen aan je eigen plek!


Janneke is heel verlegen, Merlijn krijgt te vaak ruzie, Maud is bang voor alles wat nieuw is, Joris heeft enorme driftbuien. Het is tijd om te leren beter met zichzelf en anderen om te gaan!

Schoorvoetend komen de kinderen de training in: ‘Zal ik een plekje vinden tussen en mèt de andere kinderen?’
Trainer Monique start het namenspel. Een grote bal rolt van Merlijn naar Janneke en zo verder. ‘Je noemt je eigen naam..... Wie kent er al twee of drie namen? Dan zeg je nu de naam van degene waar je naar toe rolt’. Om vergissingen wordt vrolijk gelachen ‘Nee joh, ik ben… !’.
Het ijs is gebroken en een eerste contact is gelegd. Samen lachen, het plezier straalt van de gezichten. Nu praat Monique met de kinderen over hoe je met elkaar omgaat. Er ontstaan regels, zoals “elkaar geen pijn doen, niet uitschelden en luisteren naar elkaar”.

'Bouwen'

Elkaar leren kennen en je veilig voelen: letterlijk en symbolisch een eigen plek maken, hoe doe je dat? Materialen worden verzameld en al gauw ligt een berg aan dekens, kussens, stokken, etc. Elk kind zoekt een plek in de zaal om de eigen hut te bouwen. Met vrolijke muziek gaan ze druk aan het werk, ieder op zijn eigen wijze. Waar het ene kind druk aan het bouwen is, roept een ander kind regelmatig trainer Monique om de “hut” te bewonderen. Als de hutten klaar zijn, gaan de kinderen in tweetallen bij elkaar op visite om nader kennis te maken. Niet ieder kind vindt dit gemakkelijk, maar ze helpen elkaar op weg.
Dan een rondtoer langs alle hutten waarbij iedere ‘bouwmeester’ vertelt over zijn plekje en daarmee over zichzelf. Janneke zachtjes, Joris stoer en zonder uitzondering vol trots. Ieder verdient waardering en krijgt een luid applaus. Met spijt worden de hutten weer afgebroken. De belofte van Monique dat er nog veel leuke spelletjes volgen, maakt het weer goed. Samen opruimen en de eerste bijeenkomst afsluiten: “ Het was fijn! Tot volgende week!”

Jezelf leren kennen - trots zijn op jezelf!

Spelend en bewegend leren de kinderen zichzelf beter kennen. Ze leren (weer) op zichzelf te vertrouwen en voelen zich sterker en veiliger. Dankzij Monique  krijgen ze zicht op hun eigen houding en ontdekken spelenderwijs de gevolgen van hun gedrag voor zichzelf en de ander.


Mijn eigen plek            

Een eigen plekje,
een plek voor mij alleen
Als ik blij, boos, bang,
verdrietig ben
Mijn eigen plek
daar kan ik altijd heen.

Ik ben de koning,
mijn eigen held,
Zonder toestemming
mag jij hier niet komen
Het is mijn stem,
mijn regel die hier geldt.

Een eigen plekje,
een plek voor mij dat is zo fijn,
Ik kan er heen
en dan is alles goed en vredig
Mijn eigen plek
daar mag ik altijd zijn.



Training "Ho, tot hier en niet verder…!" 

 “Ho, tot hier en niet verder…!” is een groepsgerichte training van twaalf bijeenkomsten voor kinderen en jongeren met (dreigende) emotionele, gedrags- of schoolproblemen én voor hun ouders/opvoeders.
Kinderen leren door bewegen en spelen. In de beweging ervaart het zichzelf en de ander. Door het daadwerkelijk ervaren, wordt het kind meester over zichzelf en het geleerde.
Met oog voor de negatieve ervaringen benutten trainers alle positieve ontwikkelings-tendensen. Kinderen zijn onlosmakelijk verbonden met hun ouders, de reden waarom ook de ouders/opvoeders bij de cursus betrokken zijn en een handreiking krijgen om hun kinderen nog passender te begeleiden. 









woensdag 4 september 2013

Gun je kind de uitdaging van zijn probleem!

Goede redenen om je kind te laten stunt(el)en! 

Kinderen leren op zich zelf te vertrouwen en zelfstandig te worden als zij de kans krijgen om naar vermogen, met hun eigen probleem te stoeien en te stuntelen. Durf jij als ouder, opvoeder het probleem van je kind, ook bij het kind te laten – en het kind te helpen zoveel mogelijk zélf zijn probleem op te lossen?!

 Kinderen leren zelf op zich zelf te vertrouwen en zelfstandig te worden als zij de kans krijgen om naar vermogen, met hun eigen probleem te stoeien en te stuntelen. Durf jij als ouder, opvoeder het probleem van je kind, ook bij het kind te laten – en het kind te helpen zoveel mogelijk zélf zijn probleem op te lossen?!

Bijna elke ouder doet het: je kind beschermen tegen problemen. We willen allemaal ons kind gelukkig zien, en het is voor ons soms zo gemakkelijk om ‘even’ het probleem van ons kind op te lossen.
Of… we kunnen het niet aanzien: de frustratie, het verdriet, de boosheid, de angst. Ook een reden om zo snel mogelijk in te grijpen en het probleem uit de wereld te helpen.

Het is onvermijdelijk dat kinderen problemen tegen komen in hun leven …..
Het begint al vroeg: de baby die honger heeft. die gekoesterd wil worden, die niet in slaap kan komen,
de peuter die niet snel genoeg naar zijn zin kan lopen, niet óp de tafel kan kijken en grijpen, zijn lievelingsspeeltje niet kan vinden….Het oudere kind dat niet durft te vragen of het mee mag spelen, niet uitgenodigd wordt op een verjaardag, niet goed is in voetballen, gepest wordt vanwege …

Kinderen komen dus problemen tegen in hun leven, en er is een goede reden om hen te laten stunt(el)en met deze problemen.

Als wij het probleem van een kind oplossen, gaan we er vanuit dat het kind dit niet zèlf kan of zelf kan leren. We houden het kind afhankelijk van de oplossingen van ons en anderen. Wát er ook geleerd moet worden in het leven, we doen dat met vallen en opstaan, oefenen, oefenen, oefenen….

Stel : je peuter gaat leren staan en lopen. Dit lukt alleen met eindeloos proberen, vallen en weer opstaan. Stel dat jij dat wil voorkomen: je legt het kind voortdurend weer op de grond, je draagt het kind overal naar toe, je houdt het voortdurend vast, je vangt het telkens op uit angst dat het zich bezeert. Leert het kind zo zelfstandig te lopen? en wat zijn de gevolgen voor zijn zelfvertrouwen en zelfstandigheid?

Van stuntelen naar stunten!
Zo werkt het ook met andere problemen. Als wij het kind zijn probleem gunnen, meer en meer de ruimte geven om te stuntelen met zijn eigen probleem, ontdekt het wat het kan, of nog beter wil leren doen.
Als het lukt is er de triomf!: 
“Ik heb het zélf opgelost!” en we zien een BIG SMILE!
Zo leren wij kinderen goed voor zichzelf te zorgen.


maandag 18 maart 2013

Actie vaccinatieprogramma 'Ik ben geen WATJE'


Actie Centrum Jeugd en Gezin biedt voer voor 
discriminatie en PESTEN!



Tot mijn verbijstering nam ik kennis van deze actie van het Centrum Jeugd en Gezin, die kinderen aanzet om zich te laten vaccineren op de landelijke vaccinatiedag.


Hier mijn reactie verzonden aan het Centrum Jeugd en Gezin, de Kinderombudsman Marc Dullaert en staatssecretaris Sander Dekker van Onderwijs:


Ik mag aannemen dat men vanuit ‘goede bedoelingen’ handelt, de basis voor de meeste ‘foute handelingen’. Leken mogen dat doen, professionals niet! Van een professionele organisatie in de Jeugdzorg mag men verwachten dat zij onderbouwt en vanuit een brede visie problematiek benadert.

Deze actie is niet alleen een voorbeeld van hoe men met oogkleppen op alleen het eigen subjectieve belang nastreeft, zonder rekening te houden met andere belangrijke factoren of belangen. Het is erger: het is een aanzet tot discriminatie en pesten!

  • Heeft men stilgestaan bij wat de boodschap suggereert aan de kinderen?
  • Heeft men stilgestaan bij de mogelijke gevolgen voor kinderen die niet gevaccineerd worden of straks niet in het bezit zijn van een bandje “Ik ben geen Watje”?
  • Heeft men stilgestaan bij bijzondere omstandigheden waardoor kinderen niet mee (kunnen) doen aan dit voor u kennelijk zo belangrijke vaccinatieprogramma?
  • Vanuit welke en wiens belangen handelt het CJG hier? 
En vooral:
  • Deze actie bestaat uit een zeer ongewenste, onjuiste en ‘onsmakelijke’ vermenging van zaken: de vaccinatie van kinderen te verbinden met het zelfbeeld ofwel de identiteit van kinderen!
Van het Centrum Jeugd en Gezin, een professionele organisatie, mag ik verwachten dat zij een voorbeeldfunctie biedt in het respectvol omgaan met verschillen in de samenleving, het voorkomen van 'pesten'en ander misbruik. Echter met deze actie biedt zij krachtig voer en ondersteuning aan pesters en al degenen die zichzelf beter achten door anderen te discrimineren of te kleineren. 

En dan sta ik nog niet eens stil bij de suggestieve boodschap: als je niet meedoet -wordt je ziek......
Is er een grotere spagaat waarin men kinderen kan brengen? en dat, terwijl zij niet eens de rechtsverantwoordelijke persoon zijn als het om beslissingen gaat! 

Een toepasselijke uitspraak ooit gehoord:

Er is niets gevaarlijker dan een grote gedachte in een leeg hoofd!

Jooske Kool

woensdag 30 januari 2013

Mijn klas is net een pot vol PIEREN! - 1


Het friemelt, kronkelt, beweegt …. er is geen rust en structuur in de klas te krijgen!
Wat ik ook doe . . .  het helpt niet of maakt het alleen nog erger . . . .!


Al direct na de bel sluipt er één langs je heen en stormt een ander met veel lawaai de klas in…weer een ander duwt de kinderen die voor haar staan, één van de kinderen huilt….
als je je omdraait, rollen er drie over de grond en loopt er al weer één de klas uit!
Voordat er rust is en je je verstaanbaar kan maken, is er al heel wat tijd verstreken. Hoe vindingrijk ben je? Hoeveel uithoudingsvermogen hebt je….
Wat hebben deze kinderen nodig, zodat ze samen met jou kunnen leren…..

Spelen en bewegen is voeding voor hart en brein
Spelen is schijnbaar doelloos gedrag. Zeker op school: kinderen komen er om te leren, toch?
Spelen kost tijd en energie. Toch is de behoefte om te spelen sterk.

Kijk maar wat er gebeurt nadat kinderen en ook volwassenen een tijdlang geconcentreerd of ingespannen bezig zijn geweest; rennen, dollen, lachen, praten en grapjes maken. Spelen helpt ons te overtollige spanning af te voeren, te ont-stressen en in plaats van te overleven helpt het ons om te léven.

In het spelen en bewegen leert een kind beter met zichzelf en anderen om te gaan.
Spelen is essentieel voor de groei en vorming van het brein, in spel en bewegen zijn kinderen lichamelijk, sociaal én mentaal actief. Actief spelen bevordert de zenuwgroei in de hersengebieden waar emoties verwerkt en beslissingen worden genomen. Kinderen worden flexibeler, leren zich makkelijker en nauwkeuriger uit te drukken, beter naar het eigen lichaam en gevoel te luisteren, en beter naar anderen te kijken en in te voelen.

Het gevoel van veiligheid van een kind vergroot door het onbevangen en positief beleven in het spelen. Positief gedrag, wederzijds contact én het leervermogen ontwikkelen zich zo op een natuurlijke wijze. 

wordt vervolgd....

maandag 28 januari 2013

Goed voor jezelf zorgen


Om goed voor jezelf te zorgen, is het nodig om je bewust te zijn van jezelf.

Een belangrijk onderdeel van de psychosociale weerbaarheids-trainingen en de opleiding tot trainer is 'aandacht voor jezelf', ook in contact met anderen! 
Goed voor jezelf zorgen, lukt alleen als je je voldoende bewust bent van jezelf. Als je kunt luisteren naar wat er binnenin je gaande is – je gedachten, gevoelens en lichaamssignalen.

Je leert wie je bent, door stil te staan bij jezelf, bij je eigen behoeften, je gedrag, en de gevolgen van je gedrag. Het lukt niet altijd om aandacht te geven aan jezelf. Het leven vraagt veel van ons, er zijn overal prikkels, eisen om aan te voldoen, het is druk, druk, druk…. 

Het is moeilijk om de balans te vinden in stressvolle situaties. Stress leidt tot spanning die terug te vinden is in ons lijf. Het is een kunst te ontspannen en los te laten. Lukt het om de spanning los te laten in adem, spieren en gedachten, dan komt er ruimte voor meer inzicht. We ontspannen dan ook in onze relatie met anderen, waardoor we met meer plezier met onszelf en anderen kunnen omgaan.


Een mooie illustratie van verandering en loslaten (Pia Blok):
Stel je voor:  je hebt een gouden munt in je vuist. Je bent er erg aan gehecht. 
Strek je arm voor je uit met je handpalm omlaag. Als je je greep ontspant en loslaat, zul je de munt verliezen ( pijnlijk). Daarom houdt je hem krampachtig vast (stress).
Er is ook een andere mogelijkheid, waarbij je kunt loslaten en toch behouden. 
Met je arm uitgestrekt draai je je handpalm naar boven. Ontspan je vuist.... en de munt blijft liggen.
Je laat los en toch is de munt van jou. Zelfs als je je vuist helemaal opendoet.
Dit geeft rust en doet geen pijn. 

woensdag 23 januari 2013

Pesten: een uiting van ongenoegen en pijn?


Om pesten tegen te gaan legt men vaak de nadruk op het inzetten van protocollen en het vergroten van de psycho-fysieke weerbaarheid. Daarmee krijgt een deel van de problematiek wel de aandacht, maar wordt niets gedaan aan de oorzaak, de bron van waaruit pestgedrag voortkomt. De oorzaak en de bron van pestgedrag is complex, maar zeker is dat pesten en geweld voorkomt uit een onbalans bij het kind en gezien kan worden als een uiting van innerlijk ongenoegen en pijn!

Een kind dat ‘stevig in zijn schoenen staat, en lekker in zijn vel’ zit, is er niet op uit om anderen schade toe te brengen. Om zichzelf beter te voelen, heeft het niet nodig de ander naar beneden te halen. Het voorkomen van geweld begint bij een innerlijk gevoel van veiligheid en geborgenheid. Vanuit je veilig voelen kun je nieuwsgierig zijn naar de ander: de basis van respectvol omgaan met elkaar!

Veel kinderen die deelnemen aan onze kind/ouder-trainingen zijn ‘sociaal onhandig’, worden gepest of pesten zelf kinderen. Op scholen, in klassen waar onvoldoende basisveiligheid aanwezig is, richten we ons op het verbeteren van het leer-en leefklimaat. Juist door de samenwerking met de verschillende betrokkenen (het kind, de ouders en de leerkrachten) en het versterken van de psychosociale vaardigheden bij het kind, zien we opvallend goede resultaten. Deze aanpak vermindert pestgedrag, zowel bij de pester als de gepeste, werkt preventief, ook naar andere gedragsproblemen, depressiviteit of angstklachten.

Het is schokkend dat de dood van kinderen nodig is om volwassenen wakker te maken en zich te bezinnen op keuzes en aandachtsgebieden, die fundamenteel zijn voor een samenleving. Ik pleit voor een bredere benadering vanuit ontwikkelingsperspectief, waarbij niet alleen het symptoom, maar ook de bron van waaruit geweld voortkomt, aandacht krijgt. Het is van groot belang om de innerlijke ‘basis’ van het kind te versterken én de ouders en opvoeders daarin te ondersteunen.